Veel mensen denken dat de inval van de Verenigde Staten in Venezuela tot doel heeft om de ingestorte olieproductie daar weer op gang te brengen. Daar de nodige oliedollars mee te verdienen. Dat lijkt me na inlezen in de materie niet echt de ware reden. Oftewel bullshit. Zelf concludeer ik dat het eerder gaat om een poging de beheersing van de olieprijs op internationaal niveau te bemachtigen. Met de aardoliereserve van Venezuela achter de hand heeft Trump een extra troef in handen om de OPEC en de onafhankelijke olieproducerende landen aan zijn wensen te laten gehoorzamen. Wereldwijd afnemers van olie en olieproducten onder druk te zetten door vraag en aanbod te manipuleren. En dan vooral de landen die vrijwel geheel voor hun deviezen afhankelijk zijn van olie-export. De zogenaamde mono-economieën.
Saoedi-Arabië, een land zonder veel andere bronnen van inkomsten, dat al 80 jaar noodgedwongen een uiterst trouwe bondgenoot van Amerika en zijn oliemaatschappijen is. Het is vooral het regerende koningshuis van strenge wahabieten dat van deze sterke bondgenoot voordeel heeft. Hun positie kan behouden d.m.v. een absolute controle over de religie. In dat opzicht verschilt het regime nauwelijks van dat van Iran. Hoe strenger en fundamenteler de religie, hoe makkelijker de controle op afwijkingen van het ware geloof.* De Verenigde Arabische Emiraten, Irak en Iran. Venezuela en Rusland. Met deze afhankelijkheid van de olie-export zijn ze economisch gezien ook buitengewoon gevoelig voor schommelingen in de olieprijs. Uitgedrukt als aantal dollars per vat ruwe olie van 159 liter.
De vraag naar olie, afhankelijk van de werkelijke behoefte, speculatie en de toekomstverwachtingen, bepaalt de prijs op de wereldmarkt en ook of het economisch rendabel is om de aanwezige reserves te winnen. Jammer voor de reserves voor de kust van Suriname, die het land uit een diep economisch dal zouden kunnen bevrijden. Voor meer vrijheid onder de bevolking zouden kunnen zorgen. Want vrijheid is direct gecorreleerd met economische welvaart.
Het is ook die sterke daling van de olieprijs in 2014 die de economie van Venezuela de das omdeed. De sociale revolutie, ingezet onder de bezielende leiding van Hugo Chávez, bitterhard nodig, gezien de enorme armoede onder grote delen van de bevolking, de nek omdraaide. Dat de huidige politiek rechtse vluchtelingen uit Venezuela nu hun vreugde tonen op de sociale media over de val van Nicolás Maduro, zegt me niet zoveel. Zeker als ik bedenk dat de allerarmsten, net als in Cuba na de revolutie, nooit de kans krijgen het land te ontvluchten. Dat is in hoofdzaak de middenstand en de bezittende klasse. De werkelijke oorzaak van de armoede daar is te wijten aan het beleid in Amerika vanaf de jaren zeventig en tachtig van de vorige eeuw. De hele ellendige geschiedenis is echter te lang en te complex om hier uit de doeken te doen.
Al schrijvende valt me de gedachte te binnen dat de daling van de olieprijs deels oorzaak was van de Russische inval in de Krim en de daaropvolgende bezetting. Niet vanwege de oliewinning, maar om de infrastructuur voor de verwerking daarvan uit de handen van Oekraïne te houden. Terwijl dit tevens verklaart waarom Poetin zo happig is op de Donbas-regio.
Dat de olieprijs voor ruwe olie in 2014 kelderde, was te danken aan een aantal oorzaken waarvan de gevolgen elkaar versterkten.
Oorzaken, zoals de grootschalige winning van schaliegas en gasolie door de Verenigde Staten van Amerika. Het besluit van de OPEC de winning van ruwe olie niet te verlagen. Politieke stabiliteit in de wereld, waardoor productie en levering geen gevaar liepen. Het meer dan ruime aanbod, naast leveringszekerheid en nieuwe productiewijze, zorgde ervoor dat de prijs van een vat ruwe olie sterk daalde. Van $ 115 per vat naar $ 44, wat voor het staatsinkomen van een mono- economie catastrofaal is, doordat staatsuitgaven niet meer worden gedekt door inkomsten.
De winning van olie en schaliegas is echter aanzienlijk duurder en milieuvervuilender dan de tot nu toe gebruikelijke manier van winning. Dat betekent dat als er grote hoeveelheden op de normale wijze opgepompte goedkopere olie op de markt komen, de Amerikaanse investeringen in olie en schaliegas in gevaar komen. Hun winstgevendheid en daarmee hun waarde dreigen te verliezen.
Met de controle over de Venezolaanse voorraden wordt dit, indien alles meezit, voorkomen. Met als bijkomend voordeel dat de handelsconcurrent China een loer gedraaid wordt. Een land dat zelf wel over aanzienlijke olie- en schaliegasreserves beschikt, maar waarvan de winning economisch gezien onrendabel, maar wel extra noodzakelijk wordt. Wat volgens economische wetten simpelweg resulteert in het opdrijven van de prijzen van goedkope Chinese producten op de wereldmarkt. Wat deels de bedoeling is van de inval in Venezuela. Naast dat het land een makkelijke prooi is voor een schijnbaar superieur militair apparaat. .
De ontvoering van Nicolas Mendoza en zijn vrouw zie ik als een makkelijke maar efficiënte goocheltruc. Een manier om de aandacht af te leiden van de werkelijke achtergronden van het gebeuren. Door het met voeten treden van internationale rechten wordt de algemene verontwaardiging opgeroepen. Toch hebben we al van het conflict in Gaza, uitmondend in een genocide, kunnen leren dat deze morele verontwaardiging vooral het tandeloze gebrul is van papieren tijgers. Dat de internationale gemeenschap als een bejaarde met ischias nauwelijks in beweging komt. Mendoza wacht, het kan bijna niet anders een showproces te vergelijken met die tegen Russische dissidenten in de jaren dertig van de vorige eeuw. Dat krijg je als de openbare aanklager en de rechter op dezelfde stoel zitten. Zelf de misdaden en het bewijs daarvoor verzinnen. Los van het gegeven dat de Amerikaanse rechtspraak bol staat van racisme en partijdigheid. De onafhankelijkheid van de rechtelijke macht steeds weer wordt uitgedaagd. Elke keer weer. Wat een handige tactiek is om de waarheid te omzeilen
De wereldwijde protesten tegen de hele gang van zaken zijn lauw te noemen. Het is die morele lamlendigheid, die onverschillige passiviteit die de weg vrij maakt voor de autocraten. Leiders die zichzelf afschilderen als de ware democraten. Toch een leider die een vijand nodig heeft om zichzelf te profileren kan geen goede leider zijn, omdat iedereen de rol van vijand kan worden toebedeeld. Een goede leider cijfert zichzelf weg ten behoeve van de noden en belangen van zijn gemeenschap en samenleving. Niet alleen als een retorische verkiezingsbelofte, maar vier jaar lang in woord en daad.
Duidelijk is wel, dat je zelfs als soevereine staat niet op je rechten kunt staan of je daarop beroepen, als die rechten ook niet internationaal en wettelijk zijn vastgelegd. Naleving, ook zonder instemming van de grootmachten, zo nodig met gepast geweld, kan worden afgedwongen. Dit vraagt om een andere, meer omvangrijke benadering van wat we nu kennen als asymmetrische en hybride oorlogsvoering. Een soort van internationale guerrilla oorlogsvoering!
Toch blijft dat arrogante Amerika buitengewoon kwetsbaar , want ook zij zijn sterk afhankelijk van toevoerlijnen uit andere landen. De mondiale financiële wereld, om maar wat te noemen. Zelfs met alle olie uit Venezuela gestolen, kunnen ze hun staatsschuld van 35.000 miljard dollar niet betalen.
Aanvoerlijnen voor farmaceutica, elektronica, onderdelen voor de auto-industrie, grondstoffen voor de verdere ontwikkeling van AI. Computers enz. Toevoerlijnen die qua evenwicht kwetsbaar blijven voor verstoring van zowel politieke als economische aard. Net als ze voor de toekomst door een conservatief regeringsbeleid extra kwetsbaar zijn voor een nieuwe pandemie.
Ludo
* Hieraan ligt de gedachtegang ten grondslag dat het fundamentele geloof vooral dualistisch van aard is. Berust op het absolute onderscheid tussen goed en kwaad, zonder 50 tinten grijs daartussen. Waarbij de functie van het goede is het kwade te bestrijden. Het kwade wordt gedefinieerd als dat wat het goede schade toebrengt. De benadering van het goede monomaan kan zijn of pluraal. Wat als men kiest voor de puur eigen interpretatie van het goede, leidt tot het foutieve idee dat het goede zowel de eigen goedheid as de middelen heiligt. Het is dat simpele maar zekere dualisme dat ook steeds door zijn simplistische eenvoud weer samengaat met een conservatieve levensinstelling. Een parasiteren op het verleden.
* Simplistische eenvoud; iets wat zelfs door de simpelste ziel begrepen kan worden als bron van waarheid.
